Mijn naam is Mandy van Meer

Ik begon als verpleegkundige. Op allerlei afdelingen, van ouderenzorg tot acute ziekenhuiszorg. Steeds weer zag ik hoe lichamelijke klachten samenhangen met wat er vanbinnen speelt. Maar voor dat geheel, voor het totaalplaatje van lichaam en geest, was er in de zorg zelden echt ruimte vond ik.

En hoe langer ik werkte, hoe duidelijker het werd: dit is niet waar ik wil blijven. Mijn interesse verschoof. Het ging me steeds minder om de klacht, en steeds meer om het verhaal eronder. Wat er niet gezegd werd. Wat niet op papier stond. Ik wist nog niet waarheen. Ik wist alleen dat ik niet kon blijven waar ik was.

Toen werd mijn zoon Novan geboren. En ik raakte mezelf volledig kwijt. Niet omdat ik niet wist wat ik moest doen. Ik had de kennis, de zelfreflectie, het inzicht. Maar ik voelde me leeg, uitgeput, overprikkeld en ergens onderweg voelde ik mezelf verdwijnen. Van jongs af aan was ik al gewend om me aan te passen en te pleasen. Na de geboorte werd dat alleen maar sterker.

In die periode ging ik naar een lezing over pre- en perinatale psychologie. En daar gebeurde iets. Ik voelde het zo sterk: hier moet ik iets mee.

Niet als bewuste zoektocht naar mezelf. Maar achteraf snap ik wel waarom het me toen zo raakte. Kort daarna kwam hypnotherapie op mijn pad. En pas toen ontdekte ik hoeveel er mogelijk is als je alle lagen meeneemt, niet alleen het praten, maar juist ook wat je met je hoofd niet kunt oplossen. Dáár vond ik voor mezelf de doorbraak.

En precies die ervaring gun ik de vrouwen die nu bij mij komen: weer voelen wie je bent, los van alle rollen en verwachtingen.